In de 79 jaar dat ik nu leef ben ik dagelijks beïnvloed door het samen léven met twee bijzondere mensen: Hanneke en Eric. In 1972 verhuizen we met zijn drieën naar een huis in Amersfoort. Daar onderzoeken we of het mogelijk is om met meerdere volwassenen samen te leven. Dat smaakt naar meer. In 1978 trekken we in een groot huis in Hilversum met twee ouders en hun twee kinderen. Daar wonen we ongeveer zes jaar in deze samenstelling. We oefenen hoe we met vijf volwassenen de kinderen kunnen opvoeden en hoe we het beste kunnen investeren in elkaars ontwikkeling. We verdelen wekelijks de taken in huis: koken, de was, de kinderen halen en brengen naar school en sport, het huis schoonhouden. Door de weeks eten we zoveel mogelijk samen. Dat geeft iedere volwassene de ruimte om avondafspraken te hebben en overdag thuis te zijn als het je beurt is. Alles staat in de agenda. We praten veel samen.

Om verdrietige redenen vertrekt het gezin na ruim vijf jaar. We hebben nog steeds contact met elkaar en kijken met plezier terug op de tijd in onze woongroep De Zeven Tekens. We vonden een mooi evenwicht tussen veel samen en veel alleen. 

Met het zoeken naar een balans tussen samen en alleen gaan Hanneke, Eric en ik door. Het huis is nu groot genoeg om elkaar letterlijk en figuurlijk nog meer meer ruimte te geven. We zetten grote stappen in onze carrières. 

Eric verhuist in 1994 naar Amsterdam. Hij heeft behoefte aan een eigen plek in de stad waar hij dagelijks voor zijn werk moet zijn. Dat is geen beletsel om door te gaan met wat voor ons alle drie belangrijk is. We volgen elkaar op de voet. Eric is voor Hanneke en voor mij een maatje. Dat bondgenootschap wordt intenser als Hanneke in 1999 ziek wordt: borstkanker. 

Hanneke overlijdt tot ons grote verdriet in 2013.

Nu woon ik alleen in dat huis, Eric in Amsterdam. Wij tweeën blijven oefenen, soms worstelen, met de principes waarmee we met ons drieën zijn begonnen, ieder geeft daaraan zijn eigen invulling, steeds meer eigenlijk. Alsof het ouder worden dat noodzakelijker én gemakkelijker maakt. Waarom doen we dit? Omdat het door dik en dun investeren in de ontwikkeling van de andere, ook op leeftijd — we zijn allebei ouder dan 75 — grote voldoening geeft. Ik ben ervan overtuigd dat we alledrie door elkáár zover zijn gekomen.

Hanneke (1944) werkte als docent in het MBO en als beeldend kunstenaar. Haar werk als keramiste kun je onder deze knop bewonderen. Eric (1948) werkte als drama-regisseur en scenarioschrijver voor de Publieke Omroep. Hij schrijft nu misdaadromans, faction gebaseerd op waargebeurde zaken. Dat was niet mijn genre, maar ik ben óm, zíj́n boeken gaan echt ergens over, maar ik ben natuurlijk niet objectief. Zie voor meer informatie over zijn publicaties onder deze knop.