In augustus 2014 verlegde ik mijn werkzaamheden als veranderkundige naar het schrijven van fictie. Ik publiceerde in eigen beheer: Bloed spreekt (1 maart 2024), Met de jaren, (2019) en Proeven (2016). 

Is mijn werk autobiografisch?

Jazeker, door de keuze van de woorden. Daarin vertel ik over mezelf, … kind van ouders die met een dialect zijn opgevoed en met elkaar hun thuistaal spraken. Ouders die vonden dat ik Nederlands moest spreken. Dat is ze gelukt. Ik was tróts als mensen ‘uit het westen’ verbaasd tegen me zeiden dat ze aan mij niet konden horen dat ik uit de Achterhoek kom.

Nu weet ik beter. Je kunt het misschien niet aan me horen, maar ik voel elke dag – met het ouder worden steeds sterker – dat die taal, die cultuur me hebben gevormd. Aan de woorden in Bloed spreekt is dus niets verzonnen. Dat ben ik.

De vertellingen zijn wél verzonnen net zoals de personages, ook al wandelen in de twee verhalen onderdelen van mensen rond die ik ken of heb meegemaakt. Dat is het mooie van schrijven: je kunt je personages vullen met onderdelen van mensen die je kent… Zoals we vroeger papieren poppen aankleedden, je kon kiezen welk haar en welke kleding je dat poppetje wilde geven. Zo gaat dat ook met het ontwikkelen van karakters. Met mijn taal kneed ik ze tot personages. Daardoor leen ik iets van ze, ik ont-eigen ze niet. Ze blijven wie ze zijn. In het personage in de vertelling zijn ze niet meer de mens zoals ik ze ken. De meesten zullen niet weten dat zij model hebben gestaan voor een personage.

Het is een mythisch gebeuren om personages aan te kleden, te vormen en ze de krachtige plek in mijn vertelling te geven die ze verdienen.

Verder lezen: SARA – Bloed spreekt – Met de jaren – Proeven – Erfgoed – Masterclass schrijven